Afgelopen zaterdag was er een mooie studiemiddag over de mythes van Medusa en Perseus met aansluitende een zeer interessante rondleiding in de Bibliotheca Philosophica Hermetica in Amsterdam.

We lazen drie verschillende versies: Hesiodos, Apollinarus en Ovidius. Hoe later de dichter hoe romantischer het verhaal. Bij de vroegste versies is er veel aangeboren ruigheid. Er was een presentatie over Freud’s opstel over Medusa en één over het Jungiaanse perspectief. Bij Freud ligt er een zwaartepunt bij castratie-angst en het geslacht van de moeder, bij Jung is er ook de associatie met de negatieve moeder en Anima. Bij Edinger is Medusa ook symbool van angst voor het onbewuste in het algemeen. Het oer-aspect van Medusa correspondeert met de diepste lagen van de psyche en is daarom belangrijk voor de psychoanalyse.

Een vraag die aan het einde opkwam is: kan Medusa naast dat ze verstenend object is en een soort totem ook gezien worden als een subject met een eigen innerlijk leven?